forum medyczne

Forum medyczne. Porady medyczne. Forum psychologiczne. Lekarze.

Forum poświęcone chorobom, zdrowiu intymnemu, psychicznemu, nerwicom.



sklep medyczny




Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]




Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 
Autor Wiadomość
Post: 2012-04-25, 12:33 
Offline
Administrator
Administrator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 2011-02-01, 23:05
Posty: 34740
Palce w kształcie pałeczki dobosza
Paliczki końcowe dłoni rozszerzają siękolbowato. Paznokcie przybierają kształt szkiełka
zegarkowego. Jest to oznaka miejscowych zastoin krwi, dolegliwości sercowo –
naczyniowych, ktorym towarzyszy niedostateczny przepływ krwi, astmy, rozedmy płuc,
gruźlicy płuc, raka oskrzeli, dolegliwości żołądkowych, wątrobowych i jelitowych, zapalenia
nerwow, rdzenia kręgowego, bądź choroby nowotworowej układu chłonnego.
Czasem jest to cecha dziedziczna, specyficzna w niektorych rodzinach. Gdy żadne inne
objawy nie wskazują na chorobową przyczynę odkształcenia czy przebarwienia, konieczne
jest specjalistyczne badanie. Na podstawie diagnozy prowadzi się potem odpowiednią terapię.
Paluch koślawy
haluks lub halluks, jest chorobą cywilizacyjną wynikającą z noszenia obuwia, zwłaszcza za
ciasnego, na wysokim obcasie lub o wąskich noskach. Wysoki obcas niewłaściwie
skonstruowanego obuwia powoduje przeciążenie przedniej części stopy, czego skutkiem jest
obniżenie łuku poprzecznego i w następstwie poszerzenie przodostopia (płaskostopie
poprzeczne). Natomiast spiczasty kształt butow bezpośrednio powoduje koślawe ustawienie
palucha.
Dużą rolę w występowaniu wady (schorzenia) odgrywają predyspozycje genetyczne. Do
czynnikow predestynujących zaliczyć należy także nadwagę oraz stojący tryb życia. Częściej
występuje u kobiet, co tłumaczy się słabszym układem więzadłowo-torebkowym ich stop.
Grupą szczegolnie zagrożoną są kobiety uprawiające taniec klasyczny (balet) ze względu na
niefizjologiczne obciążenia stop w pointach.
105
Pod wpływem zniekształceń zmienia się biomechanika stopy. Nierownomiernie rozkłada się
ciężar ciała, paluch nie jest już wystarczająco silnym punktem podparcia w czasie chodu.
Pogarsza się wytrzymałość struktur stabilizujących stopę, osłabieniu ulegają mięśnie. W
skrajnych przypadkach pojawia się stan zapalny torebki stawowej stawu środstopnopalcowego
palucha, obrzęk okolicy, bolesność, i może wystąpić rownież przerost nasady
dalszej pierwszej kości środstopia. Stan taki jest wskazaniem do leczenia operacyjnego. Mniej
zaawansowane zmiany poddają się na ogoł leczeniu zachowawczemu polegającemu na
noszeniu odpowiednich wkładek ortopedycznych oraz odprowadzaniu palucha na zewnątrz
przez umieszczenie specjalnych wkładow silikonowych między paluch a drugi palec.
Parowka
zabieg kosmetyczny stosowany na skorę twarzy w celu jej oczyszczenia lub złagodzenia
niepożądanych zmian (wypryski, podrażnienia itp.). Można go stosować także jako zabieg
wstępny przed głębszym oczyszczaniem skory.
Do naczynia wlewa się gorącą wodę lub napar ziołowy (np. z rumianku) i trzyma się nad nim
twarz przez kilka minut. Głowę wraz z naczyniem nakrywa się ręcznikiem, aby para nie
ulatniała się. Gorące opary rozszerzają pory skorne, a dodatek zioł działa dezynfekująco.
Pektyny
Pektyny są głownym składnikiem wiążącym w ścianach komorkowych roślin i owocow.
Chemicznie są polisacharydami o strukturze liniowej utworzonej z połączonych cząsteczek
kwasu galakturonowego.
Struktura pektyn
Pektyny mają zdolność wytwarzania żeli w obecności cukru. Z tego powodu pektyny, w
połączeniu z cukrem, są używane w przemyśle spożywczym jako środek zagęszczający.
Najpowszechniej znane zastosowanie pektyn to wykorzystanie ich w produkcji dżemow.
Większość owocow zawiera pektyny ale w ilości nie wystarczającej do wytworzenia mocnego
żelu, dlatego dla poprawy jakości produkowanych dżemow są one dodawane. Pektyny są
dodawane do specjalnego cukru, ktory jest przede wszystkim używany do produkcji dżemow
(cukier żelujący). Pektyny z cukrem, podczas ogrzewania, tworzą strukturę usieciowaną,
dlatego dżemy gęstnieją podczas gotowania a nie w temperaturze pokojowej.
106
Grupa owocow zawierających ilość pektyn wystarczającą do wytworzenia żelu, jest bardzo
mała; przykładem takiego owocu jest pigwa. Powszechnie pektyny są wytwarzane z pulpy
jabłkowej oraz pomarańczowej.
Paznokcie
Znajdują się na końcach palcow rąk i nog i pełnią funkcje ochronne. Silnie zrogowaciały
paznokieć spoczywa na macierzy, przymocowanej włoknami do kości. Brzegi boczne tkwią w
bruzdach wału paznokcia, tył paznokcia w kieszonce. Mniej lub bardziej wyraźne białawe
zabarwienie połksiężycowatej części w tyle paznokcia wynika z obecności komorek
zawierających pęcherzyki powietrza. Korzeń paznokcia zawierający niezrogowaciałe komorki
tkwi w kieszonce. Wzrost paznokcia odbywa się wskutek podziału tych komorek; dzienne
wydłużenie wynosi 0,15-0,4 mm. Im bardziej komorki przesuwają się do przodu, tym silniej
postępuje ich zrogowacenie. Potrzeba ok.6 m-cy, by komorki z kieszonki osiągnęły czubek
paznokcia.
Paznokcie łyżeczkowate
paznokieć ma kształt łyżeczkowaty z wywiniętymi brzegami do gory. Przyczyną jest niedobor
żelaza. Występuje przy chorobach tarczycy, u chorych dializowanych lub po przeszczepach
nerek.
Paznokcie szponiaste
Przerost płytki paznokciowej * inaczej szponowatość charakteryzuje się nadmiernym
rozrostem paznokcia. Tyczy się przede wszystkim palucha. Staje się on matowy ,twardy i
zakrzywiony. Przybierają ciemno brązowy kolor. przyczyny to: mikrourazy, ucisk obuwia,
zaburzenia w krążeniu obwodowym, zaniedbania higieniczne lub czynniki dziedziczne. W
kształcie przypominają rogi.
Grzybica paznokcia
charakteryzuje się zgrubieniami, przebarwieniami, łamliwością paznokci, rozwarstwianiem,
częściowym wykruszaniem, nadmiernym rogowaceniem i pobruzdowanie, płytek
paznokciowych. Grzybice często występują u osob z zaburzeniami odporności komorkowej,
zaburzeniami hormonalnymi (zespoł Cushinga, niedoczynność tarczycy.
107
chorobie sprzyjają: błędy odżywiania, nieodpowiednia pielęgnacja paznokci, nadmierne
wydzielanie potu, zbyt częste mycie, obuwie lub rękawice z gumy nie przepuszczające
powietrza. W leczeniu grzybicy pomagają leki homeopatyczne, dieta jarska oraz leki
przeciwgrzybicze.
Paznokcie w kształcie szkiełka zegarowego
Są uwypuklone. Do takiej deformacji dochodzi z reguły na skutek niedostatku tlenu,
szczegolnie przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli, astmie czy rozedmie płuc. Na nogach
wskazują na stwardnienie tętnic z zakłoconym dopływem krwi, zapalenie naczyń lub
schorzenie rdzenia kręgowego.
Białe plamki
Mogą być skutkiem nieodpowiedniej pielęgnacji, niedoborow, przewlekłych niedyspozycji
trawiennych i zaburzonej przemiany materii. Nieraz pojawiają się po przebytych chorobach
zakaźnych, ktorym towarzyszy gorączka.
Paznokcie, białe smugi poprzeczne
Ich przyczyną może być zapalenie nerwow, mogą też być spowodowane zatruciem
amalgamatem dentystycznym lub substancjami szkodliwymi ze środowiska. Takie zmiany
może też powodować zranienie i stan zapalny w pobliżu paznokcia, czy chroniczny niedobor
fluoru.
Zaburzenie czarne płytek paznokciowych
Charakteryzuje się na początku ciemnoniebieskim a poźniej nawet czarnym przebarwieniem
płytki paznokciowej. Przyczyną powstania może być: niedożywienie, tarczyca, choroba
Addisona, czerniak złośliwy
Pęcherzyca starcza
Pojawia się u pacjentow po 70 roku życia. Objawia się nabrzmiałymi pęcherzami pod
naskorkiem, dochodzące do 10 cm średnicy. W przeciwieństwie do zwykłej pęcherzycy
rzadko zostaje zaatakowana śluzowka jamy ustnej. Jest też chorobą immunologiczną. Często
powiązana z nowotworem złośliwym.
108
Dobre skutki terapeutyczne przynosi podawanie kortykosterydow. Dobrą terapię
uzupełniającą stanowi homeopatia.
Pęcherzyca zwykła
Spowodowana autoagresją immunologiczną. Symptomem są miękkie, wiotkie pęcherze na
niezmienionej na ogoł skorze. Gdy pękną pozostawiają bolesne defekty i strupy, ktore trudno
się goją.
Zwykle choroba zaczyna się na śluzowce jamy ustnej, atakuje inne błony śluzowe, owłosioną
skorę głowy, cały naskorek, , najbardziej partie narażone na uszkodzenia mechaniczne.
Przebiega w sposob ciężki i przewlekły. Rzadko występują samoistne wyleczenia. W terapii
stosuje się kortykosterydy.
W ciężkich przypadkach stosuje się cytostatyki, ktore hamują wzrost komorek. Jako terapię
uzupełniającą w długotrwałym leczeniu stosuje się homeopatię.
Pęcherze oparzeniowe
Typowe źrodła oparzeń to otwarty płomień świecy, zapalniczki, ogień z pieca lub kominka,
ale rownież gorące metale, np. płyty grzejne i żelazka, prąd elektryczny oraz zbyt długie
działanie słońca (oparzenie słoneczne). Sparzenia powstają wskutek kontaktu z gorącymi
płynami.
Wielkość oparzenia zależy od intensywności i czasu działania gorąca. Przy oparzeniach
najważniejszym działaniem jest natychmiastowe schłodzenie oparzonego miejsca. Wskutek
gorąca następuje zniszczenie komorek i uwalnianie substancji, ktore zwiększają
przepuszczalność sąsiadujących naczyń krwionośnych, umożliwiając przedostawanie się
osocza do tkanki. W ten sposob powstają wypełnione płynem pęcherze oparzeniowe.
Rozrożnia się trzy stopnie oparzeń
Rozrożnia się trzy stopnie oparzeń, a od stopnia nasilenia, głębokości i rozciągłości obrażeń
skory zależy sposob leczenia.
Oparzenia pierwszego stopnia przypominają typowe oparzenie słoneczne, charakteryzujące
się zaczerwienieniem skory i bolem.
Przy oparzeniach drugiego stopnia – oprocz uszkodzeń występujących przy pierwszym
stopniu – w ciągu 24 godzin pojawiają się pęcherze, wypełnione przezroczystym płynem.
Przy oparzeniach trzeciego stopnia następuje uszkodzenie powierzchniowych i głębokich
struktur skory. Poważne zmiany rozpoznaje się po śnieżnobiałym lub brązowawo-czarnym
przebarwieniu skory.
Poźniejsze leczenie zależy od stopnia, głębokości i rozciągłości oparzenia na powierzchni i w
głąb skory.
109
Co może zrobić ratownik - schemat postępowania
•Przy każdym rodzaju oparzenia lub sparzenia najważniejszym działaniem w ramach
pierwszej pomocy jest schłodzenie uszkodzonej części ciała. Powstrzymuje to
dalsze działanie ciepła na tkankę i ogranicza rozległość oparzenia.
•Przy sparzeniu natychmiast zdjąć odzież, przy oparzeniu natomiast jedynie wtedy, gdy
ubranie nie przylega do ciała.
•Oparzoną lub sparzoną część ciała trzymać pod zimną, bieżącą wodą tak długo aż bol
trwale ustąpi. W lżejszych przypadkach wystarczy 5 minut, w cięższych potrzeba 10
do 20 minut. Przy rozległych oparzeniach najprostsze jest schładzanie pod
prysznicem.
Przy oparzeniach 1-ego stopnia wystarczy po zastosowaniu zimnej wody użyć chłodzącego
środka do pielęgnacji skory. Jeżeli dolegliwości się utrzymują, pomaga krotkotrwałe
zastosowanie kremu kortyzonowego w niskiej dawce oraz w razie potrzeby przyjmowanie
środkow przeciwbolowy. Złagodzenie bolu można osiągnąć także przez założenie plastra
hydroaktywnego. Zawarty w nim żel pobudza gojenie się drobnych oparzeń.
Drobniejsze oparzenia pierwszego stopnia osłania się jałowym opatrunkiem. Niedopuszczalne
są tzw. „stare domowe sposoby”, np. smarowanie masłem, bo może prowadzić to do
powikłań.
Zaleca się masć nagietkową, olejek dziurawcowy i maści homeopatyczne z arniką. Pęcherzy
nie należy przekłuwać, powinny same zaniknąć.
Piegi
to małe ciemne plamy na skorze osob o jasnej karnacji. Ich występowanie związane jest z
genetycznie uwarunkowanym szybszym tempem syntezy melaniny przez melanocyty.
Posiadanie piegow jest uwarunkowane genetycznie i wiąże się z posiadaniem odpowiedniego
wariantu genu MC1R w locus 16q24.3, kodującego receptor dla melanokortyny.
Dziedziczenie jest autosomalne dominujace. Piegi mogą nasilać się w wyniku długotrwałej
ekspozycji na słońce, np. przy opalaniu. Światło słoneczne przenikające przez skorę aktywuje
melanocyty, co powoduje zwiększenie liczby i pociemnienie piegow. Piegi najczęściej
występują u ludzi o bladej skorze oraz jasnych lub rudych włosach (typ I skory w klasyfikacji
Fitzpatricka). Pojawiają się głownie na twarzy, ale mogą występować na wszystkich
częściach ciała wystawionych na działanie słońca.
Piegi nie występują u niemowląt, często występują u dzieci i młodzieży, rzadko u osob
dorosłych. Skora młodych osob, ktore nie produkują wystarczającej ilości melaniny aby
ochronić ją przed działaniem słońca pokrywa się piegami, ktore znikają poźniej w okresie
dojrzałości. U osob o szczegolnie jasnej cerze zdarza się, że piegi pozostają do końca życia.
Piegi nie są związane z żadnymi chorobami skory, ale ludzie piegowaci są nieznacznie
bardziej narażeni na oparzenia od słońca i na raka kolczystokomorkowego i
podstawnokomorkowego skory.
W leczeniu (wyłącznie miejscowym) stosuje się środki złuszczające: maść rezorcynową, maść
fenolową 10-20%, oraz działające odbarwiajaco: maść perhydrolową 30%, 10% maść z
estrem monobenzylowym hydrochinonu. W celu zapobiegania piegom należy unikać
110
promieniowania słonecznego lub maści. Najnowszą metodą usuwania piegow jest
mikrodermabrazja.
Pigment
U rasy białej komorki z ziarenkami pigmentu znajdują się tylko w warstwie rozrodczej
naskorka, u innych ras rownież w wyższych warstwach. Liczba tych komorek określona jest
dziedzicznie, odmiennie dla poszczegolnych osobnikow i niekiedy ludzie tej samej rasy mają
odmienną barwę skory.
Brązowienie skory jest reakcją na promienie ultrafioletowe (głownie słoneczne), częściowo
też na zmiany hormonalne. W komorkach pigmentowych zapoczątkowana zostaje synteza
melaniny, barwnika nadającego skorze wyraźnie ciemniejszy odcień.
Placenta
naturalny wyciąg z tkanek łożyska zwierzęcego (a także świeżych łożysk ludzkich), bogaty w
liczne substancje odżywcze, w witaminy A, C, E, a także B2 i B12 , kwas foliowy, biotynę,
enzymy, oligoelementy. Placenta poprawia metabolizm skory i zwiększa ukrwienie tkanek.
Wszystko to sprawia, że jest bardzo przydatna w kosmetyce, jako składnik preparatow
przeznaczonych dla skory dojrzałej.
Plamy starcze
Na skutek działania słońca u 90% osob starszych powstają tzw. plamy starcze
(soczewicowate). Są to nabyte brązowe plamy, często zlokalizowane na twarzy, ramionach i
przedramionach. Jest to tzw. niezłośliwy nowotwor skory – wytwor nacieku komorek
wytwarzających ciemny pigment (melanocytow). Niestety występuje rownież plama
soczewicowata złośliwa, inicjująca czerniaka skory zwana plamą Hutchinsona. Jest ona duża,
brązowa i występuje na ogoł na policzku. Cechuje się niskim potencjałem złośliwości i może
pozostawać niezmienna przez całe dziesięciolecia.
Plamy wątrobowe
111
Inaczej starcze, teraz nazywane także starzeniem posłonecznym, bo pojawiają się u coraz
młodszych osob. Powstają na grzbietach dłoni, twarzy i dekolcie (czyli w miejscach
najbardziej odkrytych). Tak naprawdę tworzą się w wyniku zaburzonej pracy melanocytow,
ktore w miarę naszego starzenia się, funkcjonują coraz słabiej. A jeśli do tego dołożą się
skutki nadmiernego opalania, efekt jest mocniejszy. Co gorsza, nawet jeśli przez ostanie parę
lat już nie opalasz, plamy i tak mogą się pojawić jak pamiątka z wakacji sprzed 20 lat. Tu nie
pomogą żadne domowe sposoby. Takie przebarwienia usunie tylko dermatolog, np. laserem,
azotem lub przez głęboki peeling, np. kwasem trichlorooctowym.
Płaskostopie (łac. pes planus) - zniekształcenie stopy polegające na obniżeniu się jej
fizjologicznych sklepień, w wyniku czego staje się ona płaska.
Stopa zbudowana prawidłowo wspiera się o podłoże trzema punktami:
•piętą
•głową pierwszej kości środstopia
•głową piątej kości środstopia.
Wyrożnia się dwa podstawowe rodzaje płaskostopia:
•płaskostopie podłużne będące wynikiem obniżenia łuku przyśrodkowego
(dynamicznego) stopy
•płaskostopie poprzeczne będące skutkiem obniżenia łuku poprzecznego przedniego
stopy
Przyczyną tego rodzaju wady może być np. nadmierne, długotrwałe obciążenie stop przy
jednoczesnym osłabieniu mięśni i więzadeł, noszenie niewłaściwego obuwia lub nadwaga.
Płaskostopie może być wrodzone lub porażenne. Płaskostopie prowadzi do powstawania
przewlekłych stanow zapalnych torebek i więzadeł stawowych stopy, jej obrzęku i bolesności
utrudniających, niekiedy nawet uniemożliwiających, stanie i chodzenie. Wynikiem
płaskostopia poprzecznego często jest paluch koślawy.
Leczeniem płaskostopia zajmuje się ortopedia. Jest ono zwykle zachowawcze - gimnastyka
(np. chodzenie boso po piasku), wkładki korekcyjne i obuwie ortopedyczne, w ciężkich
przypadkach wymagane jest leczenie operacyjne.
Platfus (z niem.) to przestarzałe, potoczne określenie płaskostopia.
Pocenie się
Nie wiadomo, dlaczego u niektorych osob występuje nadmierna potliwość, zaś u innych
nie. Od około 1/3 do 1/2 osob z nadmierną potliwością ma krewnego z tym samym
problemem, co wskazuje na możliwe genetyczne podłoże nieprawidłowości.
112
Nadmierna potliwość jest następstwem nadaktywności jednego z rodzajow gruczołow
potowych, należących do gruczołow wydzielania zewnętrznego. Gruczoły tego typu są
zlokalizowane niemal na całej powierzchni ciała, ale jest ich szczegolnie wiele na
dłoniowej stronie rąk, na stopach i pod pachami. Wiele czynnikow może wywoływać
prawidłowe wydzielanie potu. Te same czynniki wyzwalają nadmierną potliwość - jedyna
rożnicą jest ilość potu.
Nadmierna potliwość jest wyzwalana przez takie czynniki jak:
•ćwiczenia fizyczne
•ciepło lub zimno
•alkohol, kawa lub herbata, palenie, gorące lub pikantne potrawy
•stres, lęk lub silne emocje
•niektore pory dnia
Osoby z nadmierna potliwością mogą wydzielać olbrzymią objętość potu. To oznacza, że
ich dłonie, stopy, klatka piersiowa lub pachy (w zależności od tego, ktorej części ciała
dotyczy nadmierna potliwość) są stale wilgotne. To utrudnia wykonywanie zwykłych,
codziennych czynności i może być przyczyną kłopotliwych sytuacji w życiu zawodowym
lub towarzyskim.
Należy jednak podkreślić, że nie jest prawdą, że nadmierna potliwość wiąże się z przykrym
zapachem ciała. Zapach kojarzony przez niektorych z nadmiernym poceniem się, w
rzeczywistości jest następstwem działania bakterii kolonizujących miejsca, w ktorych długo
utrzymuje się pot.
Nadmierną potliwość można leczyć w następujący sposob:
- naparem kory dębu, bogatym w garbniki; stosuje się go na zimno,
- lekami homeopatycznymi lub kroplami szałwiowymi,
- jako uzupełnienie stosuje się brodzenie w zimnej wodzie przez 2 minuty,
wannę należy wypełnić zimną wodą do wysokości połowy łydki i chodzi się
tam i z powrotem, przy każdym kroku wyciągając stopę ponad powierzchnię,
- należy unikać mydła, gdyż może pobudzać gruczoły do większej aktywności,
- skarpety należy zmieniać codziennie, obuwie co drugi dzień, najlepiej
przewiewne sandały.
Pokrzywka
jest to niejednolity zespoł chorobowy, w ktorym wykwitem pierwotnym jest bąbel
pokrzywkowy, charakteryzuje się obrzękiem, zabarwieniem rożowym lub
porcelanowobiałym. Zmiana skorna powstaje szybko i ustępuje bez pozostawienia śladow po
kilku - kilkunastu godzinach. Zwykle towarzyszy temu świąd.
Bąble są rożnej wielkości ułożone symetrycznie.
113
Alergiczna pokrzywka na goleni wywołana antybiotykiem.
Alergiczna pokrzywka na nodze wywołana zimnem.
Pokwitanie
okres procesu dojrzewania u człowieka, trwający ok. 4-5 lat, w ktorym następuje rozwoj
drugo- i trzeciorzędowych cech płciowych. Zachodzi przeciętnie w 11-16 roku życia, przy
czym u dziewcząt nieco wcześniej niż u chłopcow.
W okresie pokwitania następuje zwiększenie pulsacyjnego wydzielania GnRH, prowadzące
do zwiększonego wydzielania LH i FSH i w efekcie do zwiększenia wydzielania sterydow
płciowych.
Pokwitanie jest ściśle związane z wiekiem kostnym – jego rozpoczęcie można poznać po
pojawieniu się trzeszczki kciuka. Pierwsza miesiączka bądź polucja występują w wieku
kostnym 13-14 lat. W ostatnich latach obserwuje się w krajach rozwiniętych "akcelerację" –
przyspieszone wchodzenie w wiek dojrzewania, co prawdopodobnie wiąże się ze zdrowszym
odżywianiem dzieci.
U dziewcząt
W tym okresie pojawia się:
•produkcja estrogenow i progesteronu w jajnikach – pierwszym hormonem jest estriol,
występujący już u 10-letnich dziewczynek
•powiększenie zewnętrznych narządow płciowych
•t elarche – dojrzewanie gruczołow sutkowych
•p ubarche – owłosienie łonowe (zazwyczaj ok. 2 lat po rozpoczęciu rozwoju sutkow),
pojawia się rownież owłosienie pachowe
•m enarche – pierwsza miesiączka, jednak pierwsze cykle są zazwyczaj bezowulacyjne.
•pokwitaniowy skok wzrostu
114
U chłopcow
Męskie pokwitanie cechują:
•rozpoczęcie spermatogenezy i produkcji testosteronu w jądrach
•powiększenie penisa i jąder
•o włosienie łonowe i pachowe, poźniej rownież owłosienie twarzy (czasem rownież na
nogach, brzuchu i klatce piersiowej)
•wzrost masy mięśniowej (zwłaszcza w okolicach obręczy barkowej) i siły fizycznej
•pojawiają się polucje – nocne wytryski nasienia, często związane ze snami o tematyce
erotycznej
•gwałtowny skok wzrostu
•mutacja głosu
Pory, czyszczenie
Wraz z bruzdami i zmarszczkami tworzą one obraz skory. Od czasu do czasu należy je
głęboko oczyścić. W czasie tego zabiegu usuwa się wierzchnie warstwy zrogowaciałe i
resztki zrogowaceń i łoju tkwiące głębiej w porach. Zaleca się tak czynić 1-2 razy na tydzień,
szczegolnie dotyczy to twarzy. Stosuje się do tego gotowe preparaty z otrąb, piasku
morskiego, mąki czy siemienia lnianego, środki złuszczające zawierające enzymy roślinne,
kwas salicylowy i siarkę lub łagodnie „wycierające” kremy kauczukowe i tzw. rolling crems,
ktore po nałożeniu tworzą warstwę podobną do gumy, ściąganą razem z łojem i brudem.
Posocznica
Przyczyny
Sepsa stanowi zespoł objawow chorobowych, ktore wywoływane są rożnorodnymi
czynnikami zakaźnymi (bakteriami, wirusami, pasożytami, grzybami). Schorzenie mogą
wywołać trzy rodzaje tzw. bakterii otoczkowych: pneumokoki, meningokoki, hemofilus
influence typu B. Podczas zakażenia uwalniane są substancje noszące miano modulatorow
immunologicznych, mają wpływ na błonę naczyń krwionośnych, wywoływany jest stan
zapalny i tworzą się skrzepy. Postęp choroby następuje w bardzo krotkim czasie, szybko
może ona przeistoczyć się w postać ciężką i spowodować niewydolność licznych narządow
wewnętrznych, zaburzenia krzepnięcia krwi, a w konsekwencji do śmierci.
Czynniki ryzyka
Do głownych czynnikow ryzyka zalicza się: zabiegi operacyjne, wstrząs, wiek, uraz,
oparzenie, uprzednia terapia lekami immunosupresyjnymi, medykamentami zawierającymi
sterydy, wspołwystępowanie chorob przewlekłych, stan kataboliczny, niedożywienie i
niedobory pokarmowe oraz złe warunki higieniczno-sanitarne, obecność w organizmie ciała
obcego mogącego wpływać na zakażenie (np. cewniki).
Do zakażenia łatwiej dochodzi w dużych grupach ludzi, najwięcej chorych notuje się w
jednostkach wojskowych czy szpitalach.
Objawy
115
Potencjalnie każdy przypadek posocznicy stanowi zagrożenie życia. Prawidłowa reakcja
organizmu na zakażenie ulega spotęgowaniu organizmu, uruchomieniu łańcucha reakcji, ktore
mogą prowadzić do uogolnionego zapalenia i aktywacji krzepnięcia.
Leczenie
Skuteczne leczenie sepsy jest możliwe tylko na oddziałach intensywnej terapii, ktore mają
możliwość podtrzymywania funkcji narządow. Obecnie najczęściej spotykaną terapią przy
objawach posocznicy jest podanie antybiotykow o szerokim spektrum działania. Dąży się do
jak najszybszego usunięcia ogniska stanowiącego źrodło
Należy zawsze dążyć do usunięcia ogniska będącego źrodłem zakażenia. W zależności od
rodzaju infekcji, podejmuje się inne działania. Jednocześnie terapia obejmuje utrzymywanie
odpowiedniego poziomu płynow, może rownież nastąpić konieczność podania lekow
obkurczające naczynia, lekow zwiększające kurczliwość mięśnia sercowego, kortykoterapii,
czy preparatow krwiopochodnych.
Profilaktyka
Istnieją szczepienia przeciw sepsie, jednakże nie zapobiegają jej wystąpieniu, ale niwelują
częstość infekcji bakteriami, ktore mogą powodować posocznicę.
Jeśli chodzi o warunki szpitalne, należy ograniczać procedury inwazyjne, dbać o higienę,
przestrzegać zasad aseptyki.
W zapobieganiu posocznicy mają rownież znaczenie: ruch na świeżym powietrzu, zdrowa
dieta, a w sezonie przeziębień unikanie miejsc, gdzie zbiera się dużo ludzi.
Śmiertelność
Posocznica prowadzi do zgonu u prawie 20 % pacjentow i może przybierać ciężki przebieg,
ktory polega na ostrych zaburzeniach funkcjonowania narządow wewnętrznych, na przykład
nerek, płuc czy wątroby. Śmiertelność wynosi wowczas prawie 40%. Jeżeli zawiedzie układ
krążenia, pomimo podjęcia odpowiednich działań wspomagających, w następstwie wstrząsu
septycznego śmiertelność wzrasta prawie do 60%. Wstrząs septyczny może wywołać takie
skutki, jak niewydolność wielonarządowa czy zgon.
Problem tkwi w tym, że obecne metody diagnostyczne polegające na wykonaniu posiewu
krwi dają wynik po upływie kilku dni. Dla wielu pacjentow to zbyt długo. Terapia
empiryczna zastosowana w ciągu pierwszych 72 godzin zakażenia wykorzystuje antybiotyki o
szerokim spektrum działania, ponieważ działający patogen nie jest rozpoznany. Dlatego też,
ze względu na rosnącą oporność na antybiotyki, batalie toczone przeciw zakażeniu krwi są
coraz częściej przegrane. Posocznica stanowi jeden z największych problemow wspołczesnej
medycyny.
Połpasiec
ostra wirusowa choroba zakaźna, ktorej czynnikiem wywołującym jest wirus varicella zoster.
Jest to ten sam wirus, ktory wywołuje ospę wietrzną. Częściej zapadają na połpasiec osoby
dorosłe, a zachorowalność wzrasta z wiekiem. Schorzenie występuje u osob, ktore przebyły w
przeszłości ospę wietrzną i u ktorych doszło do reaktywacji utajonego zakażenia w zwojach
czuciowych lub zakażenie nastąpiło w wyniku zetknięcia się z chorym na wietrzną ospę.
116
Zarażenie się samym połpaścem jest wątpliwe, chociaż rzeczywiście z wydzieliny izoluje się
wirusa VZV. Kontakt z wydzieliną może jednak spowodować zachorowanie na ospę wietrzną
(u osoby, ktora nie chorowała lub nie była szczepiona), natomiast jest bardzo mało
prawdopodobne zarażenie się połpaścem od drugiej osoby. Zwykle jest to przypadkowa
zbieżność czasowa, czasem wynika to ze wspolnej dla chorych przyczyny osłabionej
odporności (np. małżeństwo w okresie po przechorowaniu grypy). Czynniki wywołujące
reaktywację zakażenia nie są w pełni poznane, ale generalnie dochodzi do niej
•u osob z osłabioną odpornością
•przy poważnych infekcjach
•leczeniu immunosupresyjnym
•chorobami nowotworowymi
•w okresach stresow i osłabienia
•po szczepieniu.
Czasami powod nie jest uchwytny. Dla normalnej, zdrowej osoby, ktora przechorowała ospę,
kontakt z chorym na połpaśca nie będzie stanowił zagrożenia. Warto jednak osłonić wykwity,
a osoba, ktora nie chorowała na ospę, powinna kontakty z chorym na połpaśca ograniczyć,
nawet jeśli wykwity są osłonięte.
Okres wylęgania wynosi 3 — 5 tygodni.
Zmiany skorne: pęcherzyki i pęcherze surowicze na podłożu rumieniowym są zgrupowane
lub rozsiane w obrębie zajętego segmentu; pomiędzy nimi mogą istnieć poletka skory
niezmienionej. Najczęstszą lokalizacją jest twarz, zwłaszcza gorna jej część (okolica
unerwiona przez nerw oczny — pierwszą gałąź nerwu trojdzielnego). Często zmiany
występują na tułowiu, głownie na klatce piersiowej w obrębie dermatomow. Zazwyczaj
występują po jednej stronie ciała i nie przekraczają linii środkowej twarzy lub tułowia.
Zmiany skorne są zwykle poprzedzone pieczeniem, swędzeniem, mrowieniem i
dokuczliwymi bolami, ktore mogą się utrzymać w ciągu całego okresu trwania choroby (2 —
3 tygodnie). U osob starszych neurobole mogą się utrzymywać przez wiele miesięcy po
ustąpieniu zmian skornych (tzw. neuralgia popołpaścowa), i mogą mieć charakter nawrotowy,
nawet po wielu latach od zachorowania.
Niekiedy występuje złe samopoczucie, zmęczenie, rzadziej bole głowy i gorączka.
Połpasiec na ogoł pozostawia trwałą odporność. Nawroty i zmiany rozsiane powinny skłaniać
do dokładnego przebadania w kierunku złośliwych chłoniakow, białaczek, innych chorob
nowotworowych i schorzeń przebiegających ze spadkiem odporności.
Odmiany kliniczne połpaśca
•krwotoczna zoster haemorrhagicus — w przypadkach o ciężkim przebiegu
•oczna zoster ophthalmicus — ze zmianami owrzodzenia rogowki
•uogolniona lub rozsiana zoster generalisatus s. disseminatus — w ktorej oprocz
typowej lokalizacji segmentalnej występują zmiany rozsiane na tułowiu;
Najczęściej towarzyszy chłoniakom i przerzutowym rakom. Inne przyczyny: immunosupresja
(np. zakażenie wirusem HIV), choroby metaboliczne (cukrzyca)
•zgorzelinowa zoster gangraenosus — zmiany ulegają rozpadowi z pozostawieniem
zgorzelinowych owrzodzeń; przebieg zazwyczaj ciężki.
117
Powikłania
•z apalenie rogowki i błony naczyniowej oka, blizny na rogowce (keratitis dendritica)
•porażenie nerwow okoruchowych (n. III, IV, VI)
•częściowa utrata słuchu (porażenie nerwu słuchowego — n. VIII)
•p orażenie nerwu twarzowego (n. VII) lub trojdzielnego (n. V)
•n euralgia — podczas przebiegu połpaśca występują nerwobole głownie okolicy
lędźwiowej kręgosłupa
Leczenie
Leczenie obejmuje okres do zagojenia zmian skornych oraz dokuczliwej i niekiedy
długotrwałej neuralgii po połpaścu.
Zalecane jest zażywanie lekow przeciwwirusowych (np. acyklowir, walacyklowir,
famcyklowir).
W celu zapobieżenia neuralgii, po ustaniu wysiewu pęcherzy, wskazane są małe dawki
kortykosteroidow. W wypadku silniejszych dolegliwości bolowych stosuje się
karbamazepinę. W przypadkach ciężkich neuralgii, zwłaszcza u ludzi starszych, niekiedy
korzystnie działają naświetlanie laserem stymulującym lub zastosowanie kremu z kapsaicyną.
Zwykle na skorę pokrytą wykwitami stosuje się miejscowo leki w postaci aerozoli i płynow o
działaniu odkażającym, znieczulającym miejscowo i ściągającym.
Prąd galwaniczny
Prąd galwaniczny - usprawnia krążenie na zasadzie działania ciepła endogennego, zmniejsza
odczucia bólu poprzez przyspieszenie eliminacji substancji zapalnych i bólowych, stosowany do
jonoforezy- czyli wprowadzania leku za pomocą prądu stałego.
Promienie UV
Promieniowanie ultrafioletowe UV - jest najistotniejszym czynnikiem zewnętrznym
wpływającym na proces starzenia skory, ktorego głownym i naturalnym źrodłem jest słońce.
Promieniowanie ultrafiloetowe to promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali od 10
do 400 nm. . zostało podzielone na trzy głowne zakresy wywołujące rożne efekty biologiczne:
UVC, UVB, UVA.
•Promieniowanie UVC charakteryzuje się najkrotszą długością fali ( do 290 nm), ma
najwyższą energię - ale na nasze szczęście jest prawie całkowicie pochłaniane przez
warstwę ozonową atmosfery otaczającej ziemię. Lampy stosowane w solariach nie
emitują tego zakresu promieniowania.
•Promienienie UVB ma długość fali 290-320 nm i w skorze penetruje: naskorek i
skorę właściwą. Ten zakres promieniowania jest głownie odpowiedzialny za odczyny
rumieniowe pojawiające się po 12-24 godzinach od ekspozycji oraz pigmentację skory
rozwijającą się od 48 do 72 godzin od ekspozycji na światło. Przez długi czas
uważanie była za głowną przyczynę uszkodzenia skory wywołanego światłem
słonecznym. W wyniku jego działania dochodzi do powstawania wciąż pożądanej
przez nas opalenizny. Niestety charakteryzuje się ono silnym działaniem
rumieniotworczym, powoduje tzw. oparzenia słoneczne, przyspiesza starzenie się
skory i sprzyja rozwojowi jej nowotworow. Z tych powodow do niedawna, chcąc
uniknąć negatywnych skutkow opalania używano kosmetykow zawierających związki
chroniące wybiorczo - tylko promieniowanie UVB
•Promieniowanie UVA ma największą długość fali 320-400 nm. Zakres ten w
ograniczonych dawkach nie wywołuje zaczerwienienia i zmiany zabarwienia skory,
Większe dawki natomiast (zwłaszcza w połączeniu z promieniowaniem UVB) mogą
118
być przyczyną natychmiastowych odczynow rumieniowych oraz długo utrzymującej
się hiperpigmentacji. Ze względu na długość fali UVA penetruje skorę znacznie
głębiej niż UVB - dochodzi do tkanki podskornej. Jest odpowiedzialne za głowną
przyczynę uszkodzeń skory wywołanych promieniowaniem UV: fotostarzenie
(photoageing), odczyny fotoksyczne i fotoalergiczne, nowotwory skory. Jego
natężenie jest takie samo przez cały dzień, od rana do wieczora, niezależnie od pogody
oraz pory roku. Zimą jest rownie intensywne jak latem. Przenika przez chmury, szyby
okienne, samochodowe. Przyczynia się do zmian nowotworowych.
Proteiny
Proteiny, białka proste zbudowane wyłącznie z aminokwasow. Wyrożniamy białka
rozpuszczalne czyli globularne i białka włokniste czyli fibrylarne (skleroproteidy).
Białka globularne mają kształt kulisty, pofałdowany. Odgrywają rolę w podtrzymywaniu i
regulacji procesow życiowych. Wśrod białek globularnych właściwych wyrożniamy:
1) albuminy (roślinne, białko jaja kurzego, mleka, albuminy osocza krwi),
2) globuliny ((roślinne, globuliny osocza krwi),
3) gluteiny (ziaren zboż, gluten),
4) prolaminy (nasion traw),
5) histony (składowe chromatyny).
Wśrod białek globularnych polipeptydow zaliczamy:
1) protaminy (wchodzą w skład jąder komórkowych, czerwonych i białych krwinek krwi).
Albuminy dobrze rozpuszczają się w wodzie, źle w roztworach kwasow i zasad. Globuliny
trudno rozpuszczaja się w wodzie, dobrze w rozcieńczonych roztworach kwasow, zasad i soli,
Gluteiny dobrze rozpuszczają się tylko w kwasach i zasadach, natomiast prolaminy w etanolu.
Histony rozpuszczają się w wodzie i rozcieńczonych roztworach kwasow. Protaminy
rozpuszczają się w wodzie.
Białka fibrylarne mają cząsteczki liniowe. Do białek fibrylarnych należą:
1) fibroina (buduje jedwab)
2) kolagen (składowa tkanki łącznej właściwej np. ścięgien)
3) keratyna (budulec pior, włosow, kopyt, paznokci, rogow).
Z uwagi na swoją nierozpuszczalność pełnią rolę białek strukturalnych i podporowych, są
składową tkanki łącznej (chrzęstnej, kostnej, właściwej) oraz włosow, kopyt, rogow itd..
działają ochronnie i nawilżająco na skorę.
119
Przepływ krwi żylny, zakłocenia
Zakłocenia przepływu tętniczego w skorze po części mają związek z organicznymi
schorzeniami naczyń, po części z nieprawidłowościami regulacji naczyniowej. Mogą
obejmować zarowno tętnice, jak i żyły. Szczegolnymi formami są niezłośliwe guzy skory;
znamiona naczyniowe kapilarne i naczyniaki jamniste.
Nieprawidłowości tętnicze objawiające się głownie w skorze to m.in.:
- samorodna sinica kończyn,
- sinica siateczkowata goleni,
- choroba Raynauda,
- żylaki.
Pudry sypkie
Stosowane są jako podkład, w celu jego utrwalenia, lub bezpośrednio na skorę, w celu jego
zmatowienia. Rozprowadza się je za pomocą grubego pędzla, cienką warstwą, rownomiernie i
dokładnie, nie tylko na twarzy, ale rownież szyi i dekolcie. Kolor pudru sypkiego nie może
być ciemniejszy od podkładu. Najlepiej aby był jaśniejszy.
PUVA
Terapia polegająca na jednoczesnym naświetlaniu promieniowaniem ultrafioletowym UVA
oraz przyjmowaniu lekow z grupy psolarenow (np. oxsolaren, geralen), zwiększających
wytwarzanie pigmentu (melaniny) w skorze po wystawieniu jej na działanie promieni
ultrafioletowych. Terapia PUVA powoduje blokowanie receptorow komorek Langerhansa
oraz eliminuje bakterie i niektore wirusy obecne na skorze, co zmniejsza ryzyko infekcji.
Lekarz przed skierowaniem na PUVA powinien zażądać od nas przedstawienia testow krwi
(proby wątrobowe) oraz testow przezierności źrenicy.
Przygotowanie
Na godzinę do dwoch przed naświetlaniem, podczas jedzenia, należy przyjąć zalecaną dawkę
leku. Czasami występują objawy nietolerancji tabletek (nudności, wymioty). Od chwili
przyjęcia leku należy założyć okulary przeciwsłoneczne (chronić oczy przez 10-12 godzin).
Jednocześnie obowiązuje zakaz eksponowania skory na promieniowanie słoneczne.
Naświetlania prowadzi się maksymalnie co drugi dzień. Zaczyna się od dawki 0.5J/cm2
promieniowania, poźniej dawka ta jest systematycznie zwiększana.
Czy lampy PUVA mogą zastąpić solarium?
Nie mogą.
Leczenie opalaniem PUVA polega na stosowaniu ściśle określonych przez lekarza dawek
wyselekcjonowanego promieniowania UVA i UVB, tak by nie doszło do nadmiernego
podrażnienia skory; w przypadku solarium nie ma możliwości regulacji tych dawek, co więcej
działanie w dużej mierze jest uzależnione od „wypalenia” tj. starości lamp w gabinetach
kosmetycznych.
120


Na górę
 Wyświetl profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  


sklep medyczny



Technologię dostarcza phpBB3® Forum Software © phpBB Group