forum medyczne

Forum medyczne. Porady medyczne. Forum psychologiczne. Lekarze.

Forum poświęcone chorobom, zdrowiu intymnemu, psychicznemu, nerwicom.



sklep medyczny




Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]




Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 
Autor Wiadomość
Post: 2012-04-25, 12:14 
Offline
Administrator
Administrator
Awatar użytkownika

Rejestracja: 2011-02-01, 23:05
Posty: 34757
C
Celiakia
Celiakia (sprue nietropikalna, enteropatia z nadwrażliwości na gluten, choroba trzewna) -
schorzenie polegające na występowaniu zaburzeń trawienia i wchłaniania jelitowego
związanych z nietolerancją glutenu zawartego w zbożach. Nieprawidłowa reakcja
immunologiczna wywoływana jest nadmierną odpowiedzią immunologiczną na grupę białek
zbożowych zwanych prolaminami, a dokładniej przez pochodzące z niego frakcje gliadynę
(w pszenicy) sekalinę (w jęczmieniu), hordeinę (w życie). Obecnie istnieją sprzeczne dane co
do toksyczności owsa. Grupa fińskich badaczy wykazała[1], że stosowanie płatkow owsianych
nie pogarsza obrazu histologicznego, ani zmian w badaniach serologicznych. Inne badania też
wskazują na bezpieczeństwo owsa[2].
Celiakia nie może być rozpoznana bez wykonania biopsji jelita cienkiego.
Aktualnie obowiązujące kryteria rozpoznania celiakii zostały ustalone w 1990 przez
ESPAGAN (European Society for Pediatric Gastroenterology, Hapatolgy and Nutition). Dla
rozpoznania choroby konieczne jest stwierdzenia przynajmniej 2 z 3 wymienianych powyżej
przeciwciał, charakterystycznych zmian morfologicznych w błonie śluzowej jelita cienkiego
oraz zanikaniem przeciwciał pod wpływem wprowadzenia diety.
Należy podkreślić, że zaniki kosmkow jelitowych może być rownież wynikiem innych
chorob, takich jak:
•l amblioza
•s prue tropikal n a
•h ipogammaglobulinemia
•g łodzenie
13
•c horoba Whipple'a
•alergia pokarmowa na inne białka:mleko, jaja,soję i inne
•uszkodzenia po radioterapii
•enteropatia w przebiegu zakażenia HIV
Postacie kliniczne
Endoskopowy obraz dwunastnicy pacjenta z chorobą trzewną.
•postać klasyczna (inne nazwy: jawna, pełnoobjawowa, aktywna) - (około 30%
przypadkow) - bole brzucha, wzdęcia, biegunki tłuszczowe lub wodniste, ogolna
męczliwość, objawy niedoborowe składnikow pokarmowych
•postać niema (ubogoobjawowa) - występują typowe objawy w błonie śluzowej jelita,
nie występują jednak objawy choroby aktywnej. Mogą jednak występować takie
objawy jak niedokrwistość, prochnica zębow, nawrotowe afty jamy ustnej, obniżony
poziom cholesterolu, zaburzenia neurologiczne (ataksja, neuropatia, o tępienie [8 ],
s chizofrenia [9 ], upośledzenie umysłowe, choroba Duhringa
•postać ukryta (latentna) - występowania przeciwciał IgA EMA u osob z
prawidłowym wynikiem biopsji jelita cienkiego.
Wskazania do wykonania badań przesiewowych
•c horoba Duhringa (łac. dermatitis herpetiformis) - opryszczkowe zapalenie skory.
Wielopostaciowe wykwity (grudki, pęcherze) zlokalizowane na kończynach, w
okolicy barkow, okolicy lędźwiowo-krzyżowej i na pośladkach.
•krewni I stopnia chorych na celiakię
•niewyjaśniona niedokrwistość z niedoboru żelaza
•pacjenci z cukrzycą typu 1 i innymi chorobami autoimmunologicznymi (zespoł
Sjogrena, pierwotne stwardniające zapalenie drog żołciowych, autoimmunologiczne
zapalenie wątroby
•niewyjaśniona hipertransaminazemia (podwyższenia poziomu AlAT i AspAT
•przewlekłe bole brzucha, brak łaknienia, biegunka
•p adaczka ze zwapnieniami środmozgowymi
•przedwczesna osteoporoza
•zaburzenia miesiączkowania
•n iepłodność męska
•niedorozwoj szkliwa
•wrzodziejące zapalenie jamy ustnej
14
Leczenie i zapobieganie
W leczeniu stosuje się dietę bezglutenową, ktora polega na całkowitej i nieprzerwanej
eliminacji z pożywienia pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa. Nawet minimalne ilości glutenu
(10 mg w przeliczeniu na gliadynę) w spożywanych pokarmach mogą wywołać nawrot
dolegliwości. Konieczna jest obserwacja i wczesne wykrywanie niedoborow składnikow
odżywczych, mikroelementow, elektrolitow, witamin, żelaza i w razie ich stwierdzenia -
wyrownanie niedoborow. Konieczna jest obserwacja układu kostnego pod kątem
przedwczesnej osteoporozy. Przed wprowadzeniem diety powinna być wykonana biopsja
jelita cienkiego, gdyż jej wprowadzenie zamazuje przebieg choroby i może utrudniać
rozpoznanie. Opublikowano rownież badania, w ktorych usiłowano zmniejszyć toksyczność
glutenu. Według jednego z nich doustne spożycie enzymu bakteryjnego prolylendopeptydazy
zmniejsza jego toksyczność[10], o być może zostanie wykorzystane w terapii.
Produkty dozwolone:
•m ąka kukurydziana
•mąka ryżowa
•mąka ziemniaczana
•k asza gryczana
•k asza jaglana
•p ieczywo bezglutenowe
•m akarony bezglutenowe
•s łodycze bezglutenowe
Należy rownież pamiętać o produktach, ktore stanowią tak zwane ukryte źrodło glutenu, takie
jak piwo, konserwy, przyprawy, alkohole otrzymane ze zboż.
Profilaktyka polega na stosowaniu diety bezglutenowej do 9 - 10 miesiąca[11] życia dziecka. W
Polsce dostępne w sprzedaży produkty żywnościowe dla niemowląt nie zawierają glutenu.
Przebieg choroby pod wpływem leczenia
Pod wpływem diety u około 85% pacjentow zmiany błony śluzowej ustępują u dzieci
całkowicie, u osob starszych zmiany histopatologiczne i endoskopowe mogą się utrzymywać
nawet po dwoch latach leczenia. Z tego powodu należy wykonywać endoskopowe badania
kontrolne. U osob, ktore nadal zgłaszają objawy bolowe należy takie badanie wykonać nawet
po 6 - 8 miesiącach. Jeśli chory dolegliwości nie zgłasza kontrolna endoskopia powinna być
wykonana po 1 i 2 latach. Utrzymywanie sie zmian po tym okresie jest wskazaniem do
poszerzenia diagnostyki w kierunku wspołistnienia innych zaburzeń jelitowych, takich jak
nietolerancja laktozy, obecność pasożytow i innych chorob przebiegających z zanikiem
kosmkow jelitowych.
Należy wykonać także kontrolne oznaczenie przeciwciał, gdy z pod wpływem stosowanie
diety wielkość ich miana powinna ulegać normalizacji[12] - jeśli to nie następuje pacjent albo
nie przestrzega diety, albo przyjmuje produkty będące ukrytym źrodłem glutenu.
Przebieg choroby w przypadku braku leczenia lub w przypadku nieskutecznego leczenia
Długotrwale nieleczona choroba doprowadza do nieodwracalnego uszkodzenia jelita, ktore
doprowadza do zagrażającego życiu niedożywieniu.
W tych wypadkach rozważa sie leczenie immunosupresyjne w oparciu o
glikokortykosteroidy, azatioprynę lub infliksymab.
Cellulolipoliza
Jest to zabieg, ktory polega na wprowadzeniu w miejsca objęte cellulitem cienkich i giętkich
igieł. Igły te wsuwa się parami pod skorę w masę tłuszczową na głębokość 4-5 mm. Elektrody
są podłączone do generatora impulsow prądu. Wykonując zabieg stopniowo zwiększa się moc
prądu. Na skutek miejscowego zwiększenia temperatury ciała następuje wzmożenie
przemiany materii i poprawa krążenia. Stymulacja włokien tkanki łącznej prowadzi do
15
zmniejszenia, a nawet do całkowitego zaniku cellulitu. W celu podniesienia skuteczności
zabiegu ważne jest przestrzeganie diety, gimnastyka i masaże. Zabiegi wykonuje się w
seriach po 6-10 zabiegow.
Cellulit – leczenie
Nazywany jest powszechnie „pomarańczową skorką”. Wyrożniamy następujące metody
leczenia cellulitu:
- kosmetyczne,
- chirurgiczne.
Leczenie cellulitu metodami kosmetycznymi: w początkowym etapie najlepsze efekty w
walce z cellulitem uzyskuje się dzięki stosowaniu kosmetykow na bazie roślin takich jak:
bluszcz, żywokost, arnika. Poprawiają one krążenie krwi i przyśpieszają przepływ limfy.
Mogą mieć rożną postać: balsamow, kremo, lotionow. Przy czym nie ma znaczenia
konsystencja tych kosmetykow, liczy się ich skład.
Kosmetyki te wymagają odpowiedniego stosowania:
- na udzie nakłada się je cały czas do gory, poza pachwiną, zaś do środka, w
kierunku dolnych części brzucha,
- rozpoczynając od pośladkow masaż wykonuje się nad biodrami i nad
pachwiną, w kierunku dolnych części brzucha.
Jeśli krem zostanie dobrze wmasowany, skora będzie dobrze odżywiona. Osiąga się efekt tzw.
autodrenażu.
Na rynku kosmetycznym istnieją też preparaty o działaniu fizycznym. Metoda ta polega na
zastosowaniu stałego pola magnetycznego.
Inne metody kosmetyczne to:
- dyfuzja jonowa,
- okłady parafinowe,
- kąpiele morskie lub z dodatkiem alg bogatych w jod,
- algoterapia,
- drenaż limfatyczny,
- masaż przy użyciu specjalnej aparatury,
- masaż przyrządami do użytku domowego,
- aromaterapia,
- body wrapping,
- elektroterapia.
Leczenie cellulitu metodami medycznymi:
- cellulolipoliza,
- stymulacja mięśni,
- zabieg Jonto B.F.
- zabieg przy użyciu prądu galwanicznego, faradycznego,
- laser.
Cera atroficzna
Atrofia (zanik) skory związana jest z procesem starzenia się, ktorego tempo uwarunkowane
jest genetycznie. Bezpośredni wpływ na zewnętrzne starzenie ma głownie słońce. Około 30
roku życia zmarszczki mimiczne przechodzą powoli w trwałe. Po 40 roku życia pojawiają się
zmarszczki promieniste nad wargą gorną, ktore z biegiem czasu są coraz głębsze. Do ich
powstania przyczyniają się: częste palenie papierosow, ściąganie mimiczne ust, ubytki
uzębienia, nadmierne opalanie. Starzenie się skory jest wynikiem zaniku włokien
elastycznych, zmniejszenia się naturalnego nawilżania, przebarwień pigmentacyjnych i
zaniku płaszcza hydrolipidowego. Następuje powolna degradacja naczyń krwionośnych. Na
16
proces starzenia ogromny wpływ mają zmiany hormonalne, szczegolnie u kobiet w okresie
menopauzy. Owal twarzy staje się nieregularny, opadają policzki, pojawiają się liczne
zmarszczki na czole, nasadzie nosa, szyi i dekolcie. Bardzo zły wpływ na skorę mają
papierosy.
Skora atroficzna ulega ścienieniu, traci rozciągliwość i elastyczność, następuje regres tkanki
tłuszczowej, powstają głębokie zmarszczki i zwyrodnienia tkanki łącznej, dochodzi do zaniku
włokien kolagenowych.
Atrofia nabyta, z punktu widzenia kosmetycznego dzieli się na:
- słoneczną,
- zanik plamisty,
- zanik rogowy.
Jedną z metod leczenia cery atroficznej jest mezoterapia. Stosuje się inplanty kolagenu, w
celu powiększenia tkanki miękkiej w zmarszce.
Zalecenia pielęgnacyjne:
- demakijaż twarzy mleczkiem kosmetycznym,
- tonizowanie skory twarzy,
- stosowanie kremow regenaracyjno-odżywczych,
- w okresie letnim stosowanie kosmetykow zawierających blokery słoneczne,
- stałe wizyty w gabinecie kosmetycznym w celu diagnozowania skory twarzy.
Zakazy pielęgnacyjne:
- mycie skory wodą z mydłem,
- korzystanie z kąpieli słonecznych i łożek opalających,
- palenie papierosow,
- stresy.
Cera mieszana
Cera mieszana ma cechy dwoch rodzajow skory:jedne partie są suche, inne zaś tłuste, na
czole, nosie, brodzie cera może być nierowna.
Najczęściej partią tłustą jest środkowy pas: czoło, nos, broda. Partie boczne natomiast są
suche, choć czasami można spotykać sytuację odwrotną.
Pielęgnacja tego rodzaju cery jest trudna i pracochłonna, ponieważ należy postępować tak, jak
z dwoma rodzajami cery.
Przy cerze mieszanej występuje jednocześnie skłonność do łojotoku oraz nieprawidłowa
reakcja na wodę i mydło, co objawia się podrażnieniem, zaczerwienieniem, uczuciem
pieczenia i napięcia skory. Odcisk z czoła na lusterku wykazuje wyraźny tłusty ślad , ten z
policzkow jest ledwo widoczny, "zmarszczka" utrzymuje się ok. poł minuty, znak też jest
widoczny ok. poł minuty.
Cera normalna
Cera normalna jest rożowa, gładka, jędrna, napięta, dobrze odżywiona, właściwie reaguje na
warunki atmosferyczne (takie jak wiatr, słońce, mroz) oraz na wodę i mydło. Niewidoczne są
na niej naczynia krwionośne, plamy barwnikowe, nie występuje problem łuszczenia, nie
widoczne są zaskorniki. Ślad tłuszczu na lusterku jest ledwie widoczny, "zmarszczka" ginie
natychmiast, nakreślony znak jest ledwo widoczny, szybko ginie. Taka cera występuje tylko u
dzieci do okresu pokwitania.
Cera starcza
17
Proces starzenia obejmuje nie tylko naskorek. Symptomy starzenia się skory powstają
zarowno na powierzchni, jak i w warstwach leżących głębiej. Głowne zmiany powstają w
skorze właściwej. Polegają one na degradacji włokien kolagenowych i sprężystych. Powstają
zmarszczki, dochodzi do suchości i silnego złuszczania naskorka.
W wyniku działania promieniowania świetlnego zewnętrzna martwa warstwa naskorka staje
się niespojna i gruba. Proces starzenia polega więc na tym, że skora staje się sucha, mało
elastyczna, chropowata, pokryta zmarszczkami, a z wiekiem zaczynają pojawiać się
przebarwienia i odbarwienia, naczyniaki, plamy soczewicowate, brodawki, łojotokowe
zmiany zastoinowe, jak rownież nadmierne rogowacenie.
Zalecenia kosmetyczne:
- stosowanie mleczka kosmetycznego do demakijażu,
- tonizowanie skory twarzy,
- stosowanie żelu pod oczy i odpowiednich kremow do twarzy,
- stały kontakt z kosmetyczką,
- unikanie stresow,
- relaks na świeżym powietrzu,
- ochrona skory przed promieniami słonecznymi w okresie letnim,
- odpowiednia dieta.
Zakazy pielęgnacyjne:
- demakijaż twarzy wodą i mydłem,
- korzystanie z kąpieli słonecznych i łożek opalających.
Cera sucha
Cera sucha ma jasny kolor, jest cienka, mało elastyczna, gładka, mogą na niej występować
przebarwienia, pojawia się sieć rozszerzonych naczyń krwionośnych, może się łuszczyć,
reaguje zaczerwienieniem na mydło, wodę i warunki atmosferyczne.
Cera taka szybko się starzeje, a pielęgnowana niewłaściwie staje się cerą starczą. Około
dwudziestego roku życia zaczynają pojawiać się pierwsze zmarszczki wokoł oczu, ust i szyi,
co wymaga podjęcia działań od początku ich występowania, gdyż już w młodym wieku skora
taka staje się coraz cieńsza, wręcz pergaminowa. Odcisk na lusterku nie wykazuje śladow
tłuszczu, a tylko lekką wilgoć, "zmarszczka" utrzymuje się najwyżej poł minuty, ślad na czole
jest także krotko widoczny.
Cera tłusta
Cera tłusta ma kolor szarożołty, zazwyczaj jest dość gruba, a jej powierzchnia błyszcząca.
Widoczne są na niej rozszerzone pory z zaskornikami. Jest słabo ukrwiona, rano często blada,
rzadko zdarzają się rozszerzone naczyńka. Dobrze reaguje na czynniki atmosferyczne: na
zimno,wiatr i słońce, oraz na wodę i mydło.
Dużo silniejsze znaczenie mają czynniki wewnętrzne, takie jak stres, zaburzenia hormonalne,
napięcia nerwowe i zaburzenia układu trawiennego. Stosunkowo poźno rozpoczyna się okres
jej starzenia. Zaletą cery tłustej jest także to, że w wieku starszym, czy podeszłym, nie ulega
wysuszeniu.
Wadą natomiast są dosyć częste powikłania trądzikowe i skłonność do tworzenia zmian
zastoinowych oraz nieestetyczny wygląd. Cera tłusta nie występuje w dzieciństwie. Jej
objawy pojawiają się dopiero po okresie pokwitania, ok. 12 roku życia, co jest związane ze
wzmożoną stymulacją hormonalną gruczołow płciowych i gruczołow łojowych. Odcisk na
18
lusterku jest tłustawo-wilgotny, "zmarszczka" szybko się wygładza, znak na czole szybko
znika.
Przykładowa kolejność faz podczas zabiegu dla cery tłustej:
1. oczyszczanie wstępne żelem myjącym dla cery tłustej
2. tonizowanie skory twarzy
3. wykonanie peelingu w celu usunięcia zrogowaciałego naskorka
4. zmycie peelingu
5. nałożenie maski rozgrzewającej – przygotowuje skorę do zabiegu czyszczenia
6. mechaniczne czyszczenie twarzy
7. dezynfekcja skory po czyszczeniu
8. zabieg darsonwalizacji
9. nawilżanie twarzy
10. zabieg galwanizacji
11. nałożenie preparatu o działaniu przeciwłojotokowym
12. nałożenie maski z alg na 20 minut
13. wklepanie kremu pielęgnacyjnego wokoł oczu i na pozostałe partie twarzy
14. omowienie pielęgnacji domowej.
Cera wrażliwa
Spotyka się skorę wrażliwą nabytą lub uwarunkowaną genetycznie. Występuje ona często u
kobiet, ktorych reakcje skorne zależą od cyklu miesiączkowego i stanu emocjonalnego. Jest
bardzo trudna w pielęgnacji, występuje często w powiązaniu z cerą suchą, alergiczną i płytko
unaczynioną.
Skora wrażliwa objawia się uczuciem pieczenia, mrowienia, ściągania, świądu, ktory
występuje po myciu wodą lub po stosowaniu niektorych kosmetykow.
Coraz częściej spotyka się ten rodzaj cery, a wiąże się to przede wszystkim z obciążeniem
środowiska naturalnego toksynami i z nieodpowiednią pielęgnacją, stosowaniem kosmetykow
o wysokim stopniu aktywności, często niewłaściwych do danego typu cery i wieku. Ogromny
wpływ na uwrażliwienie ma nadmierna ilość promieniowania słonecznego, nie tylko
naturalnego, ale także sztucznego (solaria), przegrzanie i suchość pomieszczeń oraz stresy.
Spośrod czynnikow środowiska naturalnego, nie tylko toksyny mają negatywny wpływ na
cerę. Są to rownież zanieczyszczenie kurzem i pyłem, oddziaływanie włokien sztucznych na
skorę, nieprawidłowe odżywianie się oraz brak ruchu. Wszystkie te czynniki przyczyniają się
do ubytku wilgoci i warstwy ochronnej tłuszczu ze skory.
Cera ze zmianami naczynkowymi
W dzisiejszych czasach do rzadkości należy cera gładka o jednolitej cielistorożowej karnacji.
Coraz więcej kobiet w rożnym wieku skarży się na kłopoty związane z rozszerzonymi
naczyńkami krwionośnymi. Kruchość naczyńek jest związana z ich podwyższoną
przepuszczalnością, ktora powoduje przenikanie do skory wielu czynnikow zapalnych. W
konsekwencji dochodzi do pojawienia się na skorze rozlanego rumienia, uczucia pieczenia i
rozgrzania.
19
Kruchość i nadwrażliwość naczyń krwionośnych jest jednym z czynnikow przyczyniających
się do powstawania trądziku rożowatego.
Z czasem skłonność do pojawiania się rumieni utrwala się. Kruche naczynia włosowate nie
wytrzymują ciśnienia krwi, zaczynają pękać, pozostawiając na skorze trwałe ślady, potocznie
nazywane pajączkami. Skłonność do występowania rozszerzonych naczyń krwionośnych
(teleangiektazji) występuje już w dzieciństwie, a po dwudziestym roku życia naczynka
zaczynają być widoczne.
Skorę tę przy pielęgnacji należy traktować jako nadzwyczaj wrażliwą. Bardzo często reaguje
ona długotrwałym rumieniem , czasem opuchlizną, pieczeniem i swędzeniem.
Zaczerwienienie może pojawiać się w okolicy policzkow, nosa i brody, najczęściej na skutek
picia kawy, mocnej herbaty, alkoholu, spożywania ostrych przypraw, a nawet w przypadku
zjedzenia gorącego posiłku.
Do pierwszych sygnałow tej dolegliwości można rownież zaliczyć pojawianie się rumienia
wywołanego zmianą temperatury, wzruszeniem lub zdenerwowaniem.
Rozszerzone naczynka mogą powstać przy każdym typie cery, ale najbardziej narażona na tę
dolegliwość jest skora delikatna, cienka i wrażliwa, nie bez znaczenia jest też głębokość
unaczynienia skory.
Cera zniszczona
Cera zniszczona jest trudna do pielęgnacji. Na zniszczenie cery wpływa zanieczyszczenie
środowiska, smog, stres, tryb życia i wiele innych czynnikow, ktore powodują, że skora staje
się bezbronna, a wolne rodniki atakują komorki naskorka, co prowadzi do uszkodzeń skory,
czyli przyspieszenia procesu starzenia.
W dzisiejszych czasach coraz częściej spotyka się osoby, ktorych skora jest szara, zmęczona,
jej wygląd świadczy m.in. o zakłoceniach w procesie oddychania komorkowego.
Zanieczyszczenia atmosferyczne, stres i niehigieniczny tryb życia (nikotyna, alkohol, brak
snu itp.) ograniczają możliwości pobierania tak ważnego dla naszej skory tlenu. Każdy rodzaj
cery może być rownocześnie cerą zniszczoną.
Ceramidy
Ceramidy - są to lipidy obecne w warstwie rogowej naskorka. W skorze człowiekia
zindentyfikowano 7 rożnych ceramidow oznaczonych kolejno 1,2,3,4,5,6I,6II, ktore rożnią się
strukturą chemiczną i polarnością (decyduje o tym zachowanie w polu magnetycznym).
Głownym składnikiem ceramidow są niezbędne, nienasycone kwasy tłuszczowe w skrocie
NNKT. Ceramidy w warstwie rogowej ściśle do siebie przylegają, zapewniając
nieprzepuszczalną powłokę dla wody oraz decydują o elastyczności skory i utrzymaniu jej
stałej temperatury. Najgorsze działanie na ceramidy mają: mydło, detergenty, rozpuszczalniki.
Ilość ceramidow zmniejsza się wraz z wiekiem, a skora osob po 40. roku życia wcale ich nie
produkuje.
Mogą być zwierzęce, roślinne lub syntetyczne. Z wiekiem ceramidy naturalne ulegają
uszkodzeniu na skutek czynnikow zewnętrznych.
Są one naturalnym składnikiem włosow, decydują o właściwym nawilżeniu, elastyczności,
sprężystości włosow.
20
Chlorofil
Chlorofil - jest zielonym barwnikiem występującym u organizmow zdolnych do
przeprowadzenia procesu fotosyntezy. U roślin najważniejszy jest chlorofil a i chlorofil b
(uzupełniają się one w absorbowaniu kwantow świetlnych). Pierwszy z nich jest
niebieskozielony, drugi żołtozielony, poza tym rożnią się nieco budową chemiczną.
Większość cząstek chlorofilu tworzy kompleksy barwnikowo-lipidowo-białkowe, ktore pełnią
rolę anten energetycznych.
Przyśpiesza regenarację naskorka i przyczynia się do szybkiego gojenia drobnych podrażnień
skory.
Choroba Bowena
Wywołuje na twarzy i innych rożnych częściach ciała łuszczące się guzki, a w okolicy
genitaliow guzki zaczerwienione; po 50 roku życia rozprzestrzeniają sięszybko, mogą ulec
zwyrodnieniu rakowemu.
Choroba Pageta
Towarzyszą jej zaczerwienienia (przeważnie u kobiet), sączenie i łuszczenie skory wokoł
brodawek sutkowych. Choroba w dalszym przebiegu może przekształcić się w raka skory na
piersi (nie raka piersi!).
Choroba Raynauda
Charakteryzuje się napadowymi zakłoceniami przepływu krwi i niedostatecznym jej
dopływem do tętnic, głownie palcow dłoni. Najpierw zauważa się bladość, poźniej siność,
wreszcie dochodzi do reakcji – przekrwienia czynnego. Istnieją 2 formy:
- pierwotna – głownie u kobiet, nie można w niej rozpoznać przyczyny,
- wtorna – wywołana np. stwardnieniem tętnic lub zatruciem metalami ciężkimi.
Niska temperatura otoczenia w tym przypadku prowadzi do kurczowego
zwężenia tętnic, czasem do obumarcia tkanki.
Choroby skory
Niektore z nich wynikają z niekorzystnych uwarunkowań konstytucyjnych, są po części
dziedziczne i z większą częstotliwością pojawiają się w rodzinach. Jednak nie każdy nosiciel
takich skłonności musi rzeczywiście zachorować. Schorzenia mogą nie wystąpić do końca
życia. Leczenie tych dolegliwości przysparza wielu trudności, a wrodzonych predyspozycji
oczywiście nie da się usunąć. Terapia zastrzeżona jest dla lekarza specjalisty, lecz
dopuszczalne jest samodzielne leczenie uzupełniające.
Istnieje ścisły związek między skorą a psychiką. Jeżeli ktoś żyje w stresie to odbija się to też
na stanie skory. Pomostem między skorą a psychiką jest prawdopodobnie wegetatywny układ
nerwowy, odpowiedzialny między innymi za regulację naczyniową w skorze, wydzielanie
potu i łoju.
Typowy przykład tego wzajemnego wpływu to czerwienienie się i blednięcie.
Choroby skory alergiczne
Nadwrażliwość występuje głownie w obrębie drog oddechowych, układu trawienia i skory.
Odpowiedzialne za to są między innymi obecne w środowisku substancje szkodliwe.
Pozostają na skorze bądź są przez nią wchłaniane i wywołują odczyny alergiczne. Wpływ na
to mają rownież źle dostosowane do skory środki pielęgnacyjne i używane w gospodarstwie
domowym. Do alergii mogą prowadzić problemy psychiczne.
21
Leczenie objawow alergii skory jest niezwykle trudne. Jest tu potrzebna specjalistyczna teoria
całościowa.
Choroby skory autoimmunologiczne
Z niewyjaśnionych przyczyn zdarza się, że układ odpornościowy zamiast bronić organizmu,
sam go atakuje.
Do leczenia tych chorob wykorzystuje się homeopatię. Choć obserwuje się, że wielkich
sukcesow medycyny naturalnej w zwalczaniu tych schorzeń brak, to jednak ma szerokie
zastosowanie. Prawidłowo dobrane dla konkretnego pacjenta homeopatyczne substancje
czynne zdołają, jak wykazuje praktyka, znormalizować rozstrojony układ odpornościowy.
Powinno się najpierw sięgnąć po te środki, zanim zastosuje się leczenie konwencjonalne.
Chorob autoimmunologicznych nie można leczyć na własną rękę.
Choroby włosow
Wśrod nich wyrożniamy: wypadanie włosow, nadmierne owłosienie.
Przyczyny wypadania włosow:
- na skutek rytmu biologicznego, szczegolnie widoczne wiosną i jesienią,
- na skutek oddziaływania hormonalnego: u kobiet – w trakcie miesiączki lub
ciąży, u mężczyzn – po przekroczeniu połowy życia. Łysienie spowodowane
jest starzeniem się,
- zła pielęgnacja: zbyt częste i mocne czesanie, niewłaściwe środki do mycia,
trwała, częste farbowanie,
- zewnętrzne przyczyny sprawcze: zakażenia bakteriami i grzybami skory lub
nadmierne wytwarzanie łoju,
- przyczyny wewnętrzne: niedobor witamin, choroby zakaźne, przewlekłe
zatrucia, chorobliwe nieprawidłowości w gospodarce hormonalnej,
oddziaływanie uboczne lekow chemicznych.
Łysienie plackowate – odrębna jednostka chorobowa.
Dotyczy 2% pacjentow zgłaszających się do dermatologa[1]. Z uwagi na częste występowanie
długotrwałego i rozległego wyłysienia, łysienie plackowate może doprowadzać do
poważnych zaburzeń psychologicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego
wyglądu[2]. Łysienie plackowate cechuje się występowaniem przejściowych lub trwałych
ognisk wyłysienia, w obrębie ktorych skora nie jest zapalnie zmieniona[3]. Choroba może
pojawić się w każdym momencie życia, najczęściej jednak następuje to w dzieciństwie lub w
młodym wieku[4]. Postęp choroby może doprowadzić do całkowitej utraty owłosienia skory
głowy, brwi, rzęs, włosow łonowych i pozostałego owłosienia[5]. W ciężkich przypadkach
chorobie tej często towarzyszą zmiany paznokciowe o rozmaitej morfologii i nasileniu,
będące niekorzystną cechą prognostyczną[6].
Prawdopodobnie na obraz chorobowy składa się wiele czynnikow o wspolnym podłożu
g enetycznym [7 ]. Wśrod czynnikow tych mogą mieć znaczenie zjawiska autoimmunologiczne,
naczyniowe, czynniki psychiczne i zaburzenia w zakresie układu nerwowego.
Najprawdopodobniej dominujące w ostrej fazie choroby są zjawiska immunologiczne.
Przemawia za tym częste wspołistnienie łysienia plackowatego z innymi chorobami, w
ktorych występują zjawiska autoimmunologiczne: b ielactwem [8 ], t oczniem rumieniowatym [9 ],
cukrzycą typu I [10], czy z apaleniem tarczycy typu Hashimoto [1 1]. Choroba nierzadko
występuje rodzinnie.
W leczeniu ambulatoryjnym łysienia plackowatego stosuje się minoksydil miejscowo
stosowanie cygnolinę, albo terapię kortykosterydową. Wyniki leczenia tymi metodami są
22
zwykle mało skuteczne, a po zaprzestaniu terapii kortykosterydowej włosy zazwyczaj
wypadają[12]. Podobnie sprawa wygląda z miejscowym stosowaniem cygnoliny[13]. Leczenie
metodą fotodynamiczną UVA oraz metodą PUVA może przynosić dobre rezultaty. Odrost
jest jednak zazwyczaj tylko częściowy. Leczenie takie pozwala uzyskać satysfakcjonujący
odrost włosow u połowy pacjentow[14]. Obecnie uważa się, że najskuteczniejsze jest leczenie
przy pomocy DCP lub innych a lergenow kontaktowych [1 5].
Przyczyny nadmiernego owłosienia:
- u kobiet mogą to być nieprawidłowości wydzielania wewnętrznego –
zaburzenia czynności jajnikow i nadnerczy,
- zażywanie lekow zawierających męskie hormony płciowe,
- niejednokrotnie może to być sygnał ostrzegawczy nowotworu złośliwego,
przede wszystkim w jamie brzusznej,
- podrażnienia skory, stan zapalny np. z powodu wrzodow,
23
- zaburzenia metaboliczne i hormonalne,
- kępki włosow nad kością krzyżową mogą wskazywać na zniekształcenie
kręgosłupa,
- uboczne oddziaływanie lekow.
Leczenie: depilacja, epilacja, elektroepilacja.
Ciałka Krausego
ciałka buławkowate, kolbki końcowe, dawniej zwane ciałkami (kolbkami) Krausego, narząd
zmysłu termicznego skory ssakow, pobudzany przez spadek temperatury skory w stosunku do
temperatury otoczenia ("lw;receptory zimna"up;); zaliczane do grupy → eksteroreceptorow
skory zbudowanych z pozbawionego mieliny zakończenia nerwowego otoczonego torebką.
Ciałka Meissnera
ciałka dotykowe, dawniej zwane ciałkami czuciowymi Meissnera, narządy zmysłu dotyku
skory człowieka, występujące przede wszystkim w obrębie opuszek palcow, na dłoniach i
stopach, także na wargach, spojowce powiek oraz w błonie śluzowej języka; zaliczane do
grupy → eksteroreceptorow skory zbudowanych z pozbawionego mieliny zakończenia
nerwowego otoczonego torebką; mechanizm pobudzenia związany jest prawdopodobnie z
wywołaniem zmiany przepuszczalności błonowych kanałow jonowych bramkowanych w
sposob mechaniczny przez bodźce dotykowe.
Ciałka Vatera-Pacciniego
kuliste ciałka Vatera-Paciniego w tkance podskornej - włokno nerwowe otoczone jest
wielowarstwowym, koncentrycznym układem bardzo spłaszczonych komorek Schwanna,
pomiędzy ktorymi znajduje się płyn tkankowy; odpowiadają za czucie wibracji i ucisku.
Cytokiny
Cytokiny, są cząsteczkami białkowymi wpływającymi na wzrost, proliferację i pobudzenie
komorek biorących udział w odpowiedzi odpornościowej oraz komorek hemopoetycznych.
Cytokiny mogą wybiorczo pobudzać odpowiedź komorkową lub humoralną, co w połączeniu
z ich ilością (ponad 100 opisanych cytokin i wciąż odkrywane nowe) powoduje, że powstaje
niezwykle skuteczny, ale także bardzo skomplikowany i czuły system powiązań pomiędzy
komorkami układu odpornościowego, tzw. sieć cytokin. Sytuację dodatkowo komplikuje
fakt, że cytokiny wpływają nie tylko na leukocyty, ale także na inne komorki organizmu,
stymulując powstawanie gorączki, regulując morfogenezę komorek i tkanek, czy też biorąc
udział w procesach patologicznych działając cytotoksycznie. Dodatkowo należy wziąć pod
uwagę oddziaływania pomiędzy cytokinami. Te i inne fakty nakazują spojrzeć na cytokiny nie
tylko jako na białka działające lokalnie, ale także jako na grupę cząsteczek o kluczowym
znaczeniu dla funkcjonowania organizmu.
Cytokiny, ze względu na swoją immunomodulującą rolę, są coraz powszechniej stosowane w
terapii. Niestety, ich stosowanie nie jest tak proste, jak wydawało się dawniej. Ze względu na
24
złożoność sieci cytokin, wprowadzenie dodatkowej cytokiny lub zmiana stężenia jednej z
nich w ustroju może spowodować rozregulowanie całego systemu. Ponadto, plejotropowość
cytokin powoduje, że mogą one wykazywać silne efekty uboczne. Niemniej jednak, niektore
cytokiny są już stosowane w terapii lub prowadzi się intensywne badania nad ich
wprowadzeniem.
Czyrak
Czyrak (łac. furunculus) - ropne zapalenie okołomieszkowe z wytworzeniem czopa
martwiczego, ma postać z początku guzka, potem krosty, spowodowane zakażeniem
gronkowcowym. W przypadku mnogich czyrakow stosuje się termin czyraczność, inaczej
zespoł Joba (łac. furunculosis). Wystąpienie licznych czyrakow, ktore znajdują się blisko i
łączą się w jedną zmianę nosi nazwę karbunkuła (łac. carbunculus) lub czyraka
gromadnego albo inaczej mnogiego. Karbunkuł najczęściej występuje na karku.
Ewolucja zmian jest następująca: początkowo tworzy się naciek zapalny w otoczeniu mieszka
włosowego i drobny sinoczerwony guzek. Po upływie kilku dni na szczycie guzka powstaje
krosta, pod ktorą wytwarza się martwica. Następnych kilka dni przynosi samoistne pęknięcie
krosty i ewakuację mas martwiczych. Ubytek powstały po oddzieleniu się mas martwiczych
goi się zwykle z pozostawieniem niewielkiej blizny.
Z objawow podmiotowych występuje duża bolesność w okresie tworzenia się czyraka.
Czyraki w okolicy wargi gornej, oczodołu i przedsionka nosa mogą być powikłane przejściem
zakażenia na zatoki jamiste i opony mozgu.
Stosuje się kompresy ichtiolowe i chirurgiczne nacięcie czyraka po wytworzeniu czopa
martwiczego. W czyraczności wdraża się celowaną antybiotykoterapię i środki ogolnie
wzmacniające.
Dopuszczalne jest samodzielne leczenie małych czyrakow, umiejscowionych poza twarzą.
Czyrak gromadny – występuje wtedy, gdy kilka czyrakow łączy się w jedno wielkie, twarde,
zaczerwienione, zwykle bardzo bolesne obrzmienie z licznymi ogniskami ropnymi. Wowczas
potrzebne jest leczenie specjalistyczne, ktore zwykle polega na operacyjnym otwarciu
czyraka.


Na górę
 Wyświetl profil Wyślij prywatną wiadomość  
 
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Nowy temat Odpowiedz w temacie  [ Posty: 1 ] 

Strefa czasowa UTC+1godz. [letni]


Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości


Nie możesz tworzyć nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Szukaj:
Przejdź do:  


sklep medyczny



Technologię dostarcza phpBB3® Forum Software © phpBB Group